یکی از سیاستهایی که به منظور توسعه فضایی سکونتگاهها و بهبود توزیع فضایی جمعیت و فعالیت در سطح کشورهای مختلف اتخاذ میگردد، ایجاد و توسعه شهرهای جدید میباشد. دو هدف اصلی ایجاد شهرهای جدید از دیدگاه توسعه فضایی، تمرکززدایی از مادرشهرها و تمرکزگرایی در مناطق مستعد توسعه اما توسعه نیافته و کمتر توسعه یافته است. تحوالت اقتصادی- اجتماعی، سیاسی کشور در چند دهه گذشته )آغاز حکومت پهلوی تا دهه اول پس از پیروزی انقالب اسالمی(، سبب تجمع و تمرکز جمعیت و فعالیت های مهم اقتصادی در چند قطب عمده کشور)مادرشهرهایی چون تهران، مشهد، اصفهان، تبریز، ...( گردید و شکلگیری سیاست ایجاد شهرهای جدید کشور با هدف تمرکززدایی از مادرشهرهای عمده را باعث شد. از آنجا که مسائل و مشکالت بوجود آمده در مادرشهرهای کشور معلول بوده، لذا به منظور حل مسائل این شهرها، ابتدا باید علتهای شکلگیری مسأله را شناسایی نمود و در جهت رفع آنها برآمد. بر این اساس، سه علت اساسی بوجود آمدن مسائل در مادرشهرهای کشور را باید: .1 افزایش شدید نرخ رشد جمعیت کشور طی سالهای -1365 ،1335 .2 مهاجرتهای گسترده روستا- شهری به صورت جهشی )مهاجرت مستقیم از روستا به مادرشهر( به خصوص طی سالهای -1365 ،1335 .3 پایینتر بودن ظرفیت توسعه کوتاه مدت شهر نسبت به نرخ رشد جمعیت، بیان نمود. با توجه به عدم انجام پژوهشهایی در رابطه با ظرفیت توسعه کوتاه مدت و ظرفیت نهایی توسعه شهرها در کشور، تمامی شهرهای با جمعیت در حدود یک میلیون نفر و بیشتر از آن را دارای سرریز جمعیت تعریف نمودهاند، در حالی که مشکل شهرهای بزرگ در کشور ما، فشار افزایش جمعیت بوده و مشکل سرریز جمعیتی بنا به تعریف کالسیک، آن گونه که در تمامی مادرشهرهای کشور بیان شده، واقعیت خارجی ندارد. بنابراین ضرورت ایجاد شهرهای جدید پیرامون تمامی مادرشهرهای میلیونی و یا در آستانه میلیونی شدن کشور ضرورت نداشته و انجام تحقیقاتی برای شناسایی ظرفیت های توسعه در این مادرشهرها به منظور ضرورت ایجاد شهرهای جدید الزامی بوده که متأسفانه در کشور صورت نپذیرفته و یا با استفاده از چند شاخص ریاضی نظیر تراکم خالص و ناخالص در مادرشهرها، ضرورت به ایجاد این شهرها، نتیجه گرفته شده است، که امروز شاهد آن هستیم که پس از گذشت بیش از 24 سال )-1392 1368(، به جمعیتهای پیشبینی شده دست نیافتهاند و در عمل میزان هزینه صورت پذیرفته نسبت به منفعت بدست آمده برای اکثر شهرهای جدید کشور، بسیار بیشتر بوده است. اگر چه ضرورت به ایجاد شهرهای جدید در پیرامون اکثر مادرشهرهای کشور وجود نداشته، با وجود این، به عمدهترین دلایل عدم موفقیت این شهرها در کشور در جذب جمعیت شده است